فانوس عشق

آشتی

mastenegah — Sat, 05 May 2007 05:50:56 GMT

آشتی

بگذار آسمان آن گونه ای که هست در جذبه دو چشم تو خود را بگسترد بگذار که ماه حتی به زیر

ابر در این سیاه شب آرامش به قلب سپید تو آورد.

شاید کمی گذشت شاید تبسم در چشم روزگار شاید که مشق صبر تکلیف روزگار نه چندان به کام

ماست بگذار زیرو بم این زمین شخت با پای خسته تو گفتگو کند تا توان بخاطره آیینه هدیه داد.

و دیگر چه جای آه.........

شاید قبول جهان آنچنان که هست آغاز زندگی است آنجا که واژه ها به هیاهو نشسته اندشاید

شاخه گلی از سکوت ناب آواز زندگیست.

بگذار اگر فاصله ای هست بین ما تا روز ماندگاری دیوار سرد قهر یک پنجره برای دیدن هم هدیه آوریم.

بگذار پیکر تب دار روزگاردر برکه گذشت باشد آنجا که ناتوان کلام خسته نه فریادمی رسد و دیگر

سکوت نقطه پایان گفتو گوست.گاهی تحمل خاری درون دست شیرین تر از طراوت و بخشش سفر

کند.بذری به دشت مهربانی هم هدیه آوردیم و آنکه بغل بغل تبسم تازه درو کنیم.

وقتی مه شرم می چکد از چشم خیس دوست چشمان پرسش خود رابسته دار .لبخند مهربان تو

در چشم شرمناک یعنی بیا دوباره دوست می دارمت شاید که یک سلام آغاز گفت وگوست.

شاید برای رسیدن به شهر عشق این اولین قدم از خود گذشتن است...

خنده های تلخ

mastenegah — Wed, 18 Apr 2007 09:31:44 GMT

خنده های تلخ

صبح هایم با نوای گنجشک های کوچک و قهوه ای آغاز می شود و شبهایم با آرزوهای قناری

محبوس اما طنین آوازهای هیچ یک در وجودم نمی پیچد.

در ختان با برگهای سبز و پر باری شاخه هایشان چقدر آزادانه و گنجشکها و من مثل قناری

محبوس زندانی ام زندانی زندگی......

کاش می توانستم خود را با جمله ای جادویی آزاد کنم اما چطور می توانم من مسافر غمگین

و محبوس زمانه ام و در پیچ های تو در تو سر نوشت گم شده ام و صبح هایم با نوای گنجشگهای

کوچک و رها و شبهایم با ارزوهای غمگین قناری محبوس به پایان می رسد.

درد تنهایی

mastenegah — Mon, 09 Apr 2007 19:30:35 GMT

درد تنهایی

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی........

صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی.......

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین.....

........ ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم........

........چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند.....

........به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل.....

........درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن......

.......چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

شبهای پاییزی

mastenegah — Tue, 03 Apr 2007 18:14:43 GMT

شبهای پاییزی

در آن شبهای پاییزی یاد تو گرمای وجودم بود همچون شعله های عشق طبع پر شور بود.

من طعم شرر انگیز آرزوهای محالم را با همراهی باد سرد خزان به استقبال گور خواهم برد.

که پیوسته در آنجا و به دیدار کسی در خموشی بروند راستی چه کسی گفت:؟

زندگی تر شدن پی در پی در حوضچه اکنون است.

گویا سحراب هم تر شده است.

من آخر هر کوچه بن بست به دنبال در می گردم دری که مرا ببرد وسعت مرگ دری رو به آفتاب

دری تا انتهای بودن شایدم مردن........

حسرت چشمانت

mastenegah — Sat, 31 Mar 2007 08:56:18 GMT

حسرت چشمانت

در ضریح چشمانت

به زیارت آمده ام......

درون چشمانت چیست؟

که خیلی ها به گدایی ات آمده اند..

ای چشم تو مجسمه آرزوهای من..

برای خدا...

پیش من بمان

mastenegah — Fri, 30 Mar 2007 17:25:18 GMT

یاُس

بر چشمانم گل يأس رويئده است در اين شب هاي سرد و طولاني بر تنِ نگاهم خواب نخواهد آمد آقتاب وجودم

را به ماه آويخته ام هنوز فکر مي کنم خواب ديده ام گرمي دستانت را آه" آتش لبانت را مي سوزم هنوز

افسوس.....

پاک تر از باران

mastenegah — Thu, 29 Mar 2007 09:04:38 GMT

پاک تر از باران

امشب آسمان بارانیست و باران زیباست

باران را دوست دارم و تصور میکنم باران نیز مرا دوست می دارد.

باران! این دوست داشتن را دوست می دارم زیرا که پیوندیست بین من و تو پیوندی به وسعت آبی

آسمان و سپیدی ابرها. این را می نویسم تا به تو بپیوندم چونن پیوند تو نا گسستنی ترین پیوندها

-ست.

باران! تو ای فراتر از همه ی وجود و ای پاک ترین مقدسات آسمانی امشب بر من ببار می خواهم

امشب از تمام شبهای عمرم پاک تر بشوم.... بر من ببار می خواهم امشب آخرین شب دلتنگیم

باشد.

بر من ببارکه شاید از پاکی و روشنایی تو گل وجودم دوباره جان گیرد.گلی که دست پشیمانیم

گلبرگهایش را پرپر کرده است. دلم امشب تاریک است شمع وجودش را سردی نفسهای مسافر

طرد شده خاموش کرده . امشب جرعه ای عشق می خواهم برای روشنای اش.

باران! ای بهترین بهانه برای اشکهای شبانه ی من ای طلوع دوباره عشق بر من ببار و مگذار غبار

غم همچنان بر تن خسته ام بماند

دستت را به من بسپار

mastenegah — Wed, 28 Mar 2007 15:21:18 GMT

به من بسپار

دستت را به من بسپار......

تا از گرمای آن وجودم را پر کنم.........

گوشت را به من بسپار تا زمزمه های عشق را در آن جاری کنم.......

شانه ات را به من بشپار تا آن را تکیه گاه تنهایی ام کنم.......

قلبت را به من بسپار تا آن را در هاله ای از نور نگهداری کنم.....

صدایت را به من بسپار تا مهربانی را تدریس کنم.....

چشمانت را به من بسپار تا تازه گی های عشق را در آن پیدا کنم.....

جسمت رل به من بسپار تا دمادم آن را گلباران کنم....

همه را به من بسپار تا معنی خواستن را یاد بگیرم....

چگونه تو را بپرستم.....

و چگونه با وجود تو در حضور عشق .خود را بازیابم.....

ای کاشف موجودیت عشق

بی تو خزانم

mastenegah — Tue, 27 Mar 2007 07:19:34 GMT

بی تو خزانم

پس از یک نفس عمیق با اندیشه هایم به دنیای تنهایی ام سفری خواهم کرد آنجا که به هیچ کس

در نیافته است این امنیت ها چگونه بوجود آمده اند.

امشب تمامی حکایت ها سفرها در من نقش بسته اند و هر یکی پس از دیگری مرا به سوی خویش

می کشانند و من غریبانه با تمام تمناهای ماندن هر یک به یک آنها را در آغوش سبزم می نشانم

تمام وجود خستگی های من بوی رفتن میدهد بوی بیقراری همه دیار برای من تنها بیابان عطش

است. عطش عشق من خاموش نگردد هرگز .

حالا همه دوبیتی ها اینجا نشسته اند و من حس میکنم تنهاترینم هیچ طلوعی کنار من نمی ماند

خانزاده از کوچه درویشی ما نمی گذرد هیچ نجوایی نیست که با شبهای سکوت من عاشقانه بماند

و من در اندوهم پی سکوت سکوت آن روزها همراه من بود و من محکوم به همنشینی با او بودم

هنوز احساس می کنم سخنان سالیانه من در سینه ام سنگینی می کند فقط با تخیلاتم در تنهاییم

سرگرم بایگانی بعضی ها هستم .

ذهن خسته من هر لحظه فریاد سر می دهد نا کجا آباد کجاست؟ ولی به آنجا می روم به دعوت ذهن

معشوقم تو هرگز مرا درک نخواهی کرد که من درختی بی بارم . تو هرگز با من دوام نخواهی آورد.

من دلم می خواهد رنگ را بردارم روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم....

فقط با تو

mastenegah — Mon, 26 Mar 2007 06:45:58 GMT

فقط با تو

بگذار با چشمان تو ببینم.........

بگذار در نگاه تو ذوب شوم.............

بگذار در زیر باران شانه به شانه ات قدم زنم و تو برایم از آرزوهایت ترانه بسرائی.......

بگذار به قداست عشقمان کوچک شوم وقتی با تو به پرواز شاپرکهای کنار برکه میخندیم.......

بگدار شبها رو به ستاره ها خاطرات شیرینمان را شماره کنم......

بگذار همیشه در ذهنم مثل نگاه اول مهربان و پاک باشی.......

بگذار نگاه مان نه به هوس که به عشق .....آنهم عشقی آسمانی در هم گره بخورد......

بگذار دلم برای تو باشد........

بگذار دلت.......حالم را بپرسد.......

بگذار قلبم برای تو بتپد...........

بگذار آرزوهایم با تو باشد......برای تو......به خاطر تو...........

بگذار خیال کنم دوستم داری و از این خیال شبها با سپیدی روز با ستاره ها باشم........