وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود .زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود

پایان راه

پایان راه

محبت بی نیاز است چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود بگذار نامت را تکرار

کنم نامت زیباست دلنشین است .

چه داشته ایی که اینگونه مرا طلسم کرده ای من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی.

تو هوای دلم را با طراوت کردی

زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران پرواز میکنم.

پس  بدان دوستت دارم گر چه پایان راه را نمی دانم.


+ نوشته شده توسط مریم در سه شنبه 1385/11/24 و ساعت 8:44 قبل از ظهر |
Template Designer: kiyanoosh ansari - kiyansoft | © 2005 - 2006 mastenegah.Blogfa.Com