تبليغاتX
فانوس عشق


وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود .زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود

می خواهمت
                                                        می خواهمت

می خواهمت چون تشنه ای که برای آب دست و پا می زند.

می خواهمت افسوس که این خواستن به توانائی ختم نمی شود.

می خواهمت چون نفس که با هر دمش نعمت زندگی را به من هدیه می دهد و با هر باز دمش

داشتن آن را بیشتر درک می کنم.

می خواهمت و این فریاد با تمام رگ و خونم عجین شده است.

و تا زنده ام ورد زبان من است ای مهربانترین بارها و بارها میگویم:

                                                                         می خواهمت....


+ نوشته شده توسط مریم در دوشنبه 1385/11/23 و ساعت 8:46 بعد از ظهر |
Template Designer: kiyanoosh ansari - kiyansoft | © 2005 - 2006 mastenegah.Blogfa.Com