فانوس عشق

حرفهایم را به تو می گویم

حرفهایم را به تو می گویم به تو که عاشقی مثل من به تو که نرمی و لطافت باران در آرامش صدایت

بر سجده می افتد و تو که عاشقانه سلام میدهی و تو تویی که جاده از عبورت خجالت می کشد.

حرفهایم را به تو می گویم تا به باد برسانی که تو با باد همسفری و من چون همیشه گرد راهت با

تو حرف میزنم.

حرفهایم را به تو گویم چون میدانم که چشمانت حرف چشمانم را خوب میفهمد و وجود عاشقت گذر نگاهم

را خوب درک میکند و مرغ عشق خانه ی ما در برابر آواز سکوتت صئرت زیبایش را در قفس سینه محبوس می سازد .

حرفهایم را به تو می گویم به تو که آواز عشقت دنیای زرد و بی روح قاصدکها را معنا می بخشید و تو

که به شدت باد بر کویر دلم می تازی

آشتی

بگذار آسمان آن گونه ای که هست در جذبه دو چشم تو خود را بگسترد بگذار که ماه حتی به زیر

ابر در این سیاه شب آرامش به قلب سپید تو آورد.

شاید کمی گذشت شاید تبسم در چشم روزگار شاید که مشق صبر تکلیف روزگار نه چندان به کام

ماست بگذار زیرو بم این زمین شخت با پای خسته تو گفتگو کند تا توان بخاطره آیینه هدیه داد.

و دیگر چه جای آه.........

شاید قبول جهان آنچنان که هست آغاز زندگی است آنجا که واژه ها به هیاهو نشسته اندشاید

شاخه گلی از سکوت ناب آواز زندگیست.

بگذار اگر فاصله ای هست بین ما تا روز ماندگاری دیوار سرد قهر یک پنجره برای دیدن هم هدیه آوریم.

بگذار پیکر تب دار روزگاردر برکه گذشت باشد آنجا که ناتوان کلام خسته نه فریادمی رسد و دیگر

سکوت نقطه پایان گفتو گوست.گاهی تحمل خاری درون دست شیرین تر از طراوت و بخشش سفر

کند.بذری به دشت مهربانی هم هدیه آوردیم و آنکه بغل بغل تبسم تازه درو کنیم.

وقتی مه شرم می چکد از چشم خیس دوست چشمان پرسش خود رابسته دار .لبخند مهربان تو

در چشم شرمناک یعنی بیا دوباره دوست می دارمت شاید که یک سلام آغاز گفت وگوست.

شاید برای رسیدن به شهر عشق این اولین قدم از خود گذشتن است...

خنده های تلخ

صبح هایم با نوای گنجشک های کوچک و قهوه ای آغاز می شود و شبهایم با آرزوهای قناری

محبوس اما طنین آوازهای هیچ یک در وجودم نمی پیچد.

در ختان با برگهای سبز و پر باری شاخه هایشان چقدر آزادانه و گنجشکها و من مثل قناری

محبوس زندانی ام زندانی زندگی......

کاش می توانستم خود را با جمله ای جادویی آزاد کنم اما چطور می توانم من مسافر غمگین

و محبوس زمانه ام و در پیچ های تو در تو سر نوشت  گم شده ام و صبح هایم با نوای گنجشگهای

کوچک و رها و شبهایم با ارزوهای غمگین قناری محبوس به پایان می رسد.

درد تنهایی

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی........

                                                       صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی.......

                              شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین.....

                          ........ ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو میدانی

                              میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم........

                           ........چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

                              تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند.....

                               ........به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی   

                             دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل.....

                               ........درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

                             هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن......

                                .......چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی  

شبهای پاییزی

در آن شبهای پاییزی یاد تو گرمای وجودم بود همچون شعله های عشق طبع پر شور بود.

من طعم شرر انگیز آرزوهای محالم را با همراهی باد سرد خزان به استقبال گور خواهم برد.

که پیوسته در آنجا و به دیدار کسی در خموشی بروند راستی چه کسی گفت:؟

زندگی تر شدن پی در پی در حوضچه اکنون است.

گویا سحراب هم تر شده است.

من آخر هر کوچه بن بست به دنبال در می گردم دری که مرا ببرد وسعت مرگ دری رو به آفتاب

دری تا انتهای بودن شایدم مردن........

حسرت چشمانت

یاُس

بر چشمانم گل يأس رويئده است در اين شب هاي سرد و طولاني بر تنِ نگاهم خواب نخواهد آمد آقتاب وجودم

را به ماه آويخته ام هنوز فکر مي کنم خواب ديده ام گرمي دستانت را آه" آتش لبانت را مي سوزم هنوز

افسوس.....

 پاک تر از باران

امشب آسمان بارانیست و باران زیباست

باران را دوست دارم و تصور میکنم باران نیز مرا دوست می دارد.

باران! این دوست داشتن را دوست می دارم زیرا که پیوندیست بین من و تو پیوندی به وسعت آبی

آسمان و سپیدی ابرها. این را می نویسم تا به تو بپیوندم چونن پیوند تو نا گسستنی ترین پیوندها

-ست.

باران! تو ای فراتر از همه ی وجود و ای پاک ترین مقدسات آسمانی امشب بر من ببار می خواهم

امشب از تمام شبهای عمرم پاک تر بشوم.... بر من ببار می خواهم امشب آخرین شب دلتنگیم

باشد.

بر من ببارکه شاید از پاکی و روشنایی تو گل وجودم دوباره جان گیرد.گلی که دست پشیمانیم

گلبرگهایش را پرپر کرده است. دلم امشب تاریک است شمع وجودش را سردی نفسهای مسافر

طرد شده خاموش کرده . امشب جرعه ای عشق می خواهم برای روشنای اش.

باران! ای بهترین بهانه برای اشکهای شبانه ی من ای طلوع دوباره عشق بر من ببار و مگذار غبار

غم همچنان بر تن خسته ام بماند

به من بسپار

دستت را به من بسپار......

  تا از گرمای آن وجودم را پر کنم.........

     گوشت را به من بسپار تا زمزمه های عشق را در آن جاری کنم.......

        شانه ات را به من بشپار تا آن را تکیه گاه تنهایی ام کنم.......

       قلبت را به من بسپار تا آن را در هاله ای از نور نگهداری کنم.....

       صدایت را به من بسپار تا مهربانی را تدریس کنم.....

       چشمانت را به من بسپار تا تازه گی های عشق را در آن پیدا کنم.....

        جسمت رل به من بسپار تا دمادم آن را گلباران کنم....

         همه را به من بسپار تا معنی خواستن را یاد بگیرم....

چگونه تو را بپرستم.....

و چگونه با وجود تو در حضور عشق .خود را بازیابم.....

                                                                                         ای کاشف موجودیت عشق

بی تو خزانم

پس از یک نفس عمیق با اندیشه هایم به دنیای تنهایی ام سفری خواهم کرد آنجا که به هیچ کس

در نیافته است این امنیت ها چگونه بوجود آمده اند.

امشب تمامی حکایت ها سفرها در من نقش بسته اند و هر یکی پس از دیگری مرا به سوی خویش

می کشانند و من غریبانه با تمام تمناهای ماندن هر یک به یک آنها را در آغوش سبزم می نشانم

تمام وجود خستگی های من بوی رفتن میدهد بوی بیقراری همه دیار برای من تنها بیابان عطش

است. عطش عشق من خاموش  نگردد هرگز .

حالا همه دوبیتی ها اینجا نشسته اند و من حس میکنم تنهاترینم هیچ طلوعی کنار من نمی ماند

خانزاده از کوچه درویشی ما نمی گذرد هیچ نجوایی نیست که با شبهای سکوت من عاشقانه بماند

و من در اندوهم پی سکوت سکوت آن روزها همراه من بود و من محکوم به همنشینی با او بودم

هنوز احساس می کنم سخنان سالیانه من در سینه ام سنگینی می کند فقط با تخیلاتم در تنهاییم

سرگرم بایگانی بعضی ها هستم .

ذهن خسته من هر لحظه فریاد سر می دهد نا کجا آباد کجاست؟ ولی به آنجا می روم به دعوت ذهن

معشوقم تو هرگز مرا درک نخواهی کرد که من درختی بی بارم . تو هرگز با من دوام نخواهی آورد.

من دلم می خواهد رنگ را بردارم روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم....

فقط با تو

                                                                                  بگذار با چشمان تو ببینم.........

                                                                      بگذار در نگاه تو ذوب شوم.............

بگذار در زیر باران شانه به شانه ات قدم زنم و تو برایم از آرزوهایت ترانه بسرائی.......

بگذار به قداست عشقمان کوچک شوم وقتی با تو به پرواز شاپرکهای کنار برکه میخندیم.......

بگدار شبها رو به ستاره ها خاطرات شیرینمان را شماره کنم......

بگذار همیشه در ذهنم مثل نگاه اول مهربان و پاک باشی.......

بگذار نگاه مان نه به هوس که به عشق .....آنهم عشقی آسمانی در هم گره بخورد......

                                                                          بگذار دلم برای تو باشد........

                                                               بگذار دلت.......حالم را بپرسد.......

                                                         بگذار قلبم برای تو بتپد...........

بگذار آرزوهایم با تو باشد......برای تو......به خاطر تو...........

بگذار خیال کنم دوستم داری و از این خیال شبها با سپیدی روز با ستاره ها باشم........

دوستت دارم

امیدوارم روزی بتوانم بهترین شعر زندگیم را برای تو بسرایم و تقدیم تو کنم.

گر چه که یقین دارم که می دانی نه اشعارم..

که تمام هستی ام....وجودم.....تقدیم به توست

تو الهام بخش بهترین ابیات شعرهای منی

وقتی اولین سلام

ملتهب ترین نگاه را به یاد می آورم

آن زمان که با نگاهی معصومانه....با لبخندی کودکانه

و با صداقتی شاعرانه دستهایم را فشردی

و آن زمان را که شوق هر روز دیدنم

و هر روز دیدنت آرامم می کرد....

آه!افسوس که چه زود گذشت!

باور می کنی؟

باور کن که لحظه لحظه اندیشیدن به تو

حتی با این همه فاصله و درد

خون زندگی. عشق به زندگی . عشق به بودن را در رگهایم به جوش می آورد!

باور کن که هنوزم دوستت دارم

کودکانه بی پروا عاشقانه صادقانه دیوانه وار

بگویم از ازل با به ابد عاشقانه و دیوانه وار دوستت دارم

گر چه گفتن و شنیدنش را از من دریغ می کنی

می هراسی می گریزی اما من هنوز هم دوست دارم بگویم!

                                                                                                دوستت دارم 

حال زمین

دوست دارم بروم سربه سرم نگذارید............

       گریه ام را به حساب سفرم نگذارید..............

               دوست دارم که به پابوسی باران بروم............

                      آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید..............

                              این قدر آیینه ها را به رخ من نکشید................

                                    این قدر داغ جنون بر جگرم نگذارید..................

                                        چشمی آبی تر از آیینه گرفتارم کرد....................

                                                بس کنید این همه دل دور و برم نگذارید...............

                                                       آخرین حرف من این است زمینی نشوید...............

                                                                      فقط....از حال زمین بی خبرم نگذارید..........

بنام معبود پاییز و عشق و دلبستگی

بی بهانه سلام.

پاییز گوارای وجود نازنینت نازنین مریم با روزهای مانده به آغاز چه می کنی؟چرا هر چه می شمارم تولدت

نمی شود کاش میشد من تقویم را ورق بزنم و آنوقت بگذریم.......

هر وقت برگی می افتد مرغی بال باز می کند غنچه سپید  عاشق عکسش را در آب برکه اب زلال می بیبند

و خود را نمی شناسد. هر وقت آسمان بغض می کند باران گلوی شمعدانیهای صورتی را که کم کم رنگ

می بازد به هوای آمدن تو تازه می کند و هر وقت می آیی دلم می خواهد بمانی اما می روی.

لطف می کنی کمی زودتر کبوتران هلاک چشم به راه صحن خیس از اشک دلم را به آرزویشان برسانی.

زیبای من ای تنها دلیل رد کردن هر دلیل و ای تنها بهانه آوردن هر بهانه دیوانه برق نخست نگاه توام

با یک جور بی تابی از نوع بی بازگشتش.

بگذار پرنده سرگردان نگاهم در پناه آلاچیق مژگان مجنونت تا ابد احساس آرامش کند و آتش عطشم را با

جرعه ای که هیچکش از چشمه ای ننوشیده خاموش نه شعله ورترش کن.

من کلبه ی خوشبختی ترا روزی با گلها ی شوقم فرش خواهم کرد و برایت سایبانی از جنس پناه پروردگار

خواهم ساخت و قشنگترین  لحظه هایم را به پای ساده ترین دقایقت خواهم ریخت تا باز هم بدانی که من

عاشق ترین پروانه ات خواهم بودم مجنون ترین دیوانه ات هستم و چه بخواهی و چه نخواهی در خانه ات

خواهم ماند به کسی که فرصت دارد هموز هم در این دنیا باشد و کسی که در تالار انتظار سرنوشت شمارش

معکوس خود را برای به دنیا آمدن آغاز کرده است.

نازنینی حرف قشنگی برایم نوشت با یاد او برای تو مینویسم:

لمس بودنت مبارک.

مداد دلتنگی

چه روزها که شب را نگاه نمی کردم تو دور بودی و من اشتباه می کردم همیشه.....

کلبه ی چشمان بی ریایم را برای آمدنت روبراه می کردم چقدر مثل تو بو دم . ولی مرا ببخش که عمری

گناه می کردم تومی گذشتی و من داد میزدم : برگرد!

اما چه سود.......

ناله در اعماق چاه می کردم تو رفته بودی و من با مداد دلتنگی ورق ورق دل خود را سیاه می کردم.

اولین باری که رفتی

اولین باری که رفتی هنوز این معما را نمی دانستم اما آن وقت که با دست نوازشت مانع چکیدن اولین

تگرگ اشکم شدی فهمیدم رفتن نوعی ماندن است و تو رفتی بی من و ماندی....

آنقدر ماندی و از آن سوی دور دستهای غربت برایم خواندی که من همیشه با تو در خلوت شقایقها نوشتم

آنقدر بی پاسخ گذاشتی و گذشتی که آخرش نه به خاطر من راستش نمی دانم بخاطر....

که شاید بخاطر خودت برگشتی همین مثل آن یکدونه نامه ات در پشت قاب  نقاشی لبخند رو کند .

کلی غنیمت است.....

همدم

ای همدم روزهای تنهایی......

و ای غمخوار روزهای پر از اندوه به تو می اندیشم. تو ناقوس لحظات تاریکی . میخواهم

تمام وجودم را بر برگهای روزهای سپید بنویسم. و به تو بگویم دوستت دارم و آشیان قلبم

با تو هرگز ویران نخواهد شد....

سلام به همه دوستان خوبم امیدوارم سال خوبی رو همراه با موفقیت آغاز کنید سال نو رو به همه تون

تبریک میگم.

خورشید

وقتی خورشید به پیشواز شب می رود و کوچه از صدای پای آخرین عابر تهی می گردد.

با کوله باری از درد و رنج می روم و تو را با تمام خاطرات شیرین تنها می گذارم.

گریه نکن ای وارث شکوفه های امید اما بدان که

                                                             نبض خاطراه ام همیشه به یاد تو می تپد

دل شکسته

سحرگاهیست و من با قلبی آکنده از درد غروری که برای عشق تو شکسته ام این چنین خودم را تفسیر

می کنم.....

من از چشمان شبنم زده مهتاب آمده ام از کنار جوانه های عشق و طنین قلب شکسته ام و چشمان باران 

خورده ام آمده ام تا دوباره در آغوشت بگیرم و برایت از تنهایی شبهای غربت بگویم. از احساس باران

هنگام لمس زمین از آرامش موجهای دریا و این را می گویم.....

من بی تو مثل شاخه ای خشک می مانم به تک درختی بی بار در کویر تشنه ی تو به ترانه ای می مانم

که بر لب هیچکس نمی نشیند.

                                                                                    پس مرا پذیرا باش ای هستی من 

سکان دل

به یادت هست روزی را که چشمانت تمام هستی و عشق نگاهم را برای قاصدکها خواند و بادش داد.

نمی دانم چرا اینگونه کردی تو

و بعد از آن چه بی رحمانه گریاندی دل بی کینه و آکنده از عشقم ولی من بازم از تصویر ابهام نگاه تو

و از نجوای دل ناگفته های تو امید مبهمی دارم دل سنگ هم اگر که بشنود این ناله ام را از تمنای دو

چشمانت به تاراج نگاهم دلش چون نی لبک می شد.

به دیدارم می آمد ولی من در عجب ماندم برای قطره اشکی ز مژگانت

پر از دلشوره ام با دیدگان از غم و حسرت در این آبادی متروک

وای برای برقراری ماندن حرمت دیرینه عشق به یاسها و اقاقیها سپردم ضمیر عشق را از نو نویسند

و اگر فانوس چشمانت در این دریای طوفانی چراغ راه من باشد قسم بر جذر و مد عشق که تا روزی

نیایی تو

اگر ساحل شود پیدا نمی دانم ......

                                                          سکان دل

نیمه گمشده

چند گاهي است که با تو اشنا شدم0

وان لحظه بود که عشق گمشده خود را يافتم0

وان دم بود که باران عشق برايم معناي ديگري پيدا کرد0

شايد تو همان عشق کودکي باشي که در بند سينه خاطراتم نهفته بودي شايد هم ان سيب سرخ 0

اکنون رنگين کمان هفت رنگ برايم هفتاد رنگ دارد0

وشايد هم به همين سادگي از پس تاريکي ها بيرون امدم0

و اين ارامش بود در ميان غوغا0شايد تو يکي از خاطرات شيرين. نه ان ستاره يلدا باشي.يا ان ارزوهاي گمشده0

تو ان عشق ابدي هستي که در خانه اميد دلم جا باز کردي.ميدانم که با تو مي توان نيمه تاريک يک سر نوشت را روشن ديد.و تو به من فهماندي که تعبير يک در دست سرنوشت است0

وان زمان بود که ديگرسايه هاي ترديد برايم معنا نداشت0

وجاي ان حقايق شيرين برايم بهترين معنا بود0

و تو به من فهماندي که در اينه شکسته هم ميتوان نگاهي در اينه داشت0

هميشه فکر مي کردم که خانه عشق در دشت ارزوهاست.اما تو گفتي که بوي خوش زندگي در هاي واقعي است و اين را يقين دارم که تو برايم تولدي ديگري بودي0

نيمه تاريک زندگي با تو سفري داشتم به

و تو هر روز برايم سبز تر مي شوي

سلام به همه دوستان میبینم بی معرفتینچرا نظراتتون رو نمی نویسین تو وبلاگم

همه تنهام گذاشتن ای روزگار ببین واقعا این دنیای فانی وفا نمی کنه

یک تکه سلام

دو فنجان مکث به احترام نام قشنگت ای کاش مطمئن بودم که نامه ام را یک جای امن نگه می داری

تا راحت پس از سلام نامت را می نوشتم و نوشتن نامت برای قطره های اشکم عقده نمی شد. اما

حیف می ترسم تو که مانه ام را پاره می کنی اسمت هم.....

پس بگذار عقده من و حرمت اسم تو حفظ شوند. این هم سرنوشتی ست. دورترین نزدکیم چگونه ای ؟

هنوز هم باورم نکرده ای  هنوز هم آنجا دلواپس هیچ کس نیستی؟

خوش به حال دل بی دلواپسیت.الهی چشم براه هیچ کسی نمانی نگرانی درد بدیست . یک نگاه

گاهی انسان را به جرم هیچ به اشد مجازات می رساند.راستی یک سوال محض رضای کسی که

شاید روزی دلت برایش شور بزند بگو ببینم این تو نبودی که قانون جدایی را تصویب کردی؟

عزیزم جدایی اولش قانون نبود تبصره ای کوچک لای تقویم یک انسان شکست خورده از عشق بود

من نمی دانم تو خواستی تاریخ مرگ کدوم گل را از تقویم آن دوست بداقبال در بیاوری که چشمت به

تبصره افتاد و میلت کشید قانونش کنی. اگه اینجا بودی با آن سحر قشنگ نگاهت شانه بالا

می انداختی و می فهماندی که فعلا چنین است حق با توست همیشه سر من پایین است وشانه های

تو بالا مهم نیست فدای سر آرزوهای به بار نشسته ات.

من خودم هم نمی دانم چرا چیزی را که می دانم پاره اش می کنی این قدر با دقت و تمیز می نویسم

شاید هم خوب می دانم همین برق نگاه تو آتش به واژه هایم بزند تا ابد برایم کافیست به سیاه کردن

کاغذم نگاه کن برای سپید ماندن دفتر غصه هایت خیلی دعا می کنم . به خاطر خودت کمی مراقب

خودت باش .

زمستان تو را خوب نمی شناسدمی ترسم تو را اشتباهی مریضت کند.اگر نامه را تا آخر خوانده باشی 

کلی منت گذاشتی  اگر هم نخواندی هم هر چه از تو رسد زیباست.

خب دیگر غبار نشسته بر پنجره های نیمه باز تفکرت را می بوسم .کاش بازم منو ببخسی که واست

نامه نوشتم تو بخوای نخوای می مونی تو سر نوشتم.

شکوفه نگاه

شکوفه های نگاه توست که عطر خاطره های تو را به یادم می آورد.

سخاوت دستان توست که گل عشق را در باغچه خانه مان می کارد.

وازه های قشنگ و پر معنای توست که دفتر عشقم به یادگار می ماند.

اندوه از دست دادن بوست که غبار مرگ بر دلم می افشاند

اندیشیدن به چشمتن بی پروای توست که خواب ناز را از دیدگانم می رباید.

پیوند دستهای من و توست که شوق زندگی در دلم می رو یاند.

وعده های پر امید توست که برایم نوید خوشبختی به ارمغان می آورد.

شبنم اشکهای توست که بر چهره ام گلهای غم می کارد.

صدای آشنای توست که مرا پیوسته به سوی خود می خواند.

راز دل

در روزهای خشک بی ترانگی بهترین لحظه هایم در کنار تو می گذرد . آهنگ دلنشین قلبت  آرامم

می کند. و خوابم را می آشوبد. با دستانت اشکهایم را می زدایی و مثل همیشه سردی دستانم را

به گرمای دستانت می سپارم ...

در کنارت سحرم به تاریکی شب لبخند می زند و رویاهایم از گلبرگهای سرخ تن پوشی می سازد.

روزهای پاییزیم همنشین بهار می شود...

خوشبختی عظیمی است با تو بودن و با عطر نفسهای عزیز تو خیابانهای سر گشتگی را پیمودن...

یادگاری

باران یادگار توست ـ خاطره نمناکی نگاه من است.

باران اشک آسمان است همان روزی که بارید و مرا از وداع خبر داد ـ از آینده های بی بودن ـاز حسرت

لیکن من آنقدر غرق در تو بودم که آسمان را از یاد برده بودن نه تنها آسمان که تمامی دنیا را !

باران دگر بار آمد و رفت ـ افسوس که این بار تنها من بودم و دل ـ در حسرت تو که بر چشمانم لبخند

بزنی و بگویی:

باز هم چترت را فراموشش کرده ای؟ و من آرام می گویم:

دستان تو را دارم با کی نیست ! و امروز تنها در آستانه پنجره ها با آسمان نجوا می کنم.

سلام

اما تنها به قسمت نیمه ابری ناخودآگاه بی قراریت .اگر هنوز .....

اما از نقطه چینهایی که غوغا می کنند.

قرار نبود آنوقت های تو به این زودیها جایشان را عوض کنند . راستی خوبی؟ قرار بود همه تا آخر توی

آسمان خودشان بازی کنند .

قرار نبود اگر کسی خیالش از وفاداری دیگری راحت شد گنجشکهای بی پناه حس او را با تیر و کمان

عادت نشانه بگیرد.

قرار نبود عشق هم مثل گیلاس و بوسه و عیدی اولش قشنگ باشد.قرار نبود کسی سختش باشد

بگوید دوستت دارم.

قرار نبود کسی به هوای شکستن دل دیگری بماند.قرار بود به هوای شکستن دل خودش بماند.(به

کدام هوا مانده ای تا به حال؟).قرار نبود بین عشق وقفه بیفتد.قرار نبود عاشقی یک قرن در میان پشت

تبرک چند خاطره مخمل گذشته تکرار شود. قرار نبود کسی دیر کند تاخیر کند. قرار نبود دیوانه ای برای

شکستن دیوانگی طلب زنجیر کند. قرار نبود عشق کسی را از دیگری سیر کند. قرار نبود کسی جز

خودمان روی دلهایمان تاثیر کند. قرار نبود انتخابمان ما بین آسمان و تردید زمین گیر کند.قرار نبود هر کس

سرش گرم شد دلشم سر گرم کند. غافل از آن مه دیکری با سردی او و گرمی او با گرمای دیگری از هر

چه گرمی است دلسرد شود. قرار نبود هر چه قرار نیست باشد. قرار نبود قراری باشد که قرار نیست.

قراربود با هم بر سر هر چه قرارست قرار بگذاریم .قرار تنها بر بی قراری بود برای برقراری چرا که با هم

نبودن بر سر قرار و به دست آوردن قرار پرواز بی قراری برابر با به هم ریختن همه قرارهاست و قرار

بی قراری اگر به هم ریخت دیگر هیچ ساعتی برای تداعی هیچ قراری از جایش تکان نخواهد خورد.

 بنام آنکه مشتاق عشق من است و بنام او که مرا در من بوجود آورد

سلام به دوستان خوبم من وبلاگم رو  آپلود کرد با نظرات تون تنهاترین مریم رو همراهی کنید

به مدت یک ماه نیستم خیلی خسته ام داغون سرگردان برام دعا کنید.

تا آمدنت

تا آمدنت بگذار قصه یافتن تو را برای کسانی که هنوز پی گمشده خود هستند بگویم

بگویم که من تو را میان ستارگان آسمان یافتم آنجا که هر شب ستارگان ما را برای دیدنشان

دعوت میکنند.

من تو را میان گلهای باغچه یافتم تا آنجا که هرروز شبنمی خندان به گلها سلام میدهند

من تو را میان قاصدکهایی یافتم که هر روز برای دوستدارانت نوید شادی و امید را می دهند

در انتظارت ای ترانه نا مفهوم کفشهای غیرتم را در می آورم و در کویر غرورم با پای برهنه راه

می روم تا شاید که تاولهای قلبم را باور کنی.